حرفهايی است براي گفتن

كه اگر گوشی نبود نمیگوييم

و حرفهايی است برای نگفتن

حرفهايی كه هرگز سر به ابتذال

گفتن فرود نمی آورند

حرفهای شگفت,زيبا و اهورايی

همين هايند

و سرمايه ماورايی هركس به اندازه

حرفهايی است كه براي نگفتن دارد

حرفهای بيتاب و طاقت فرسا

كه همچون زبانه های بيقرار آتشند

و كلماتش, هريك، انفجاری را به

بند كشيده اند

كلماتی كه پاره های بودن

آدم اند...

اينان همواره در جستجوی مخاطب

خويشند

اگر يافتند، يافته می شوند..و

در صميم وجدان او آرام می گيرند

و اگر مخاطب خويش را

نيافتند، نيستند

و اگر او را گم كردند، روح را از درون

به آتش میكشند

و دمادم

حريق های دهشتناك عذاب بر او

میافروزند...

دکتر علی شریعتی