قسمت دوم ماجرای ‌‌‌إفک

یکی از حوادث مهمّ زندگی امّ المؤمنین عایشه صّدیقه ـ رضی الله عنهاـ ماجرای « افک» است . این حادثه در حدود سال ششم هجری اتّفاق افتاد . پیامبر ـ صلوات الله و سلام علیه و علی آله ـ برای غزوه بنی المصطلق آماده شده ، و قرعه سفر این بار به نام عایشه در آمد بود . شادمان و سرشار از احساس خوشبختی به همراه همسر محبوب ـ علیه افضل الصّلاة و اتّم السّلام ـ به راه افتاد ... نصرت الهی به کمک مسلمانان آمد ، و لشکر اسلام ظفرمند و پیروز ، در راه بازگشت به مدینه بود . نزدیک مدینه ، لشکر توقّف کرد و اجازه یافت که قسمتی از شب را در آنجا به استراحت بپردازد . سپس اذن حرکت داده شد ، و لشکر به راه افتاد ، و به خیال هیچکس خطور نکرد که امّ المؤمنین همراه قافله نیست ! لشکر در اوایل صبح به مدینه وارد شد ، و شتر امّ المؤمنین به سوی خانه اش رانده شد . در جلوی خانه به آرامی کجاوه او را از شتر پایین آوردند تا پیاده شود .. امّا امّ المؤمنین در آن نبود ! پیامبر و یارانش با نگرانی منتظر ماندند ، و کسانی هم رفتند تا ببینند که عزیز گم شده را می یابند یا نه . از دور شتری نمایان شد .. امّ المؤمنین بر آن سوار شده بود ، و مردی بنام « صَفوان» دهنه آن را می کشید . پیامبر وقتی او را دید ، نگرانیش رفع شد ... سبب تأخیرش را که پرسید ، عایشه توضیح داد ، پیامبر به او اجازه داد که به خانه برود تا استراحت کند .

امّ المؤمنین عایشه ـ رضی الله عنهاـ خود ، ماجرا را چنین تعریف می کند :

(برای خواندن بقیه مطلب روی ادامه مطلب کلیک کنید)

قال الرسول الله (ص) المؤمن مرآة المؤمن

آينه بدون راه انداختن سرو صدا عيوب را می گويد تو هم اينگونه بگو.

آينه تنها عيوب را نشان نمی دهد زيبايی ها را هم نشان می دهد .

آينه عيوب را چند برابر نمی كند تو هم اينگونه باش .

آينه زمانی می تواندعيوب را نشان دهد كه كثيف وآلوده نباشد .

آينه عيوب را از روی پاكی وصفای درونی خود می گويد وغرض ندارد .

آينه در گفتن عيوب مراعات پست ومقام را نمی كند تو هم نكن .

آينه در عيب گويی توقع وانتظاری ندارد تو هم نداشته باش .

آينه را نبايد شكست، دوستی راكه عيوب تو را می گويد نبايد آزرد .

آينه در حال شكستگی هم دست از كارش برنداشته ناگفته ها را می گويد .

آينه هر چه عيوب را بيشتر بگويد ارزشش بيشتر است .

آينه عيب ظاهری را می گويد تجسس نمی كند تو هم اين گونه باش .

آينه عيوب را در صفحه خود نگه نمی دارد تو هم عيب رادر دل خود بسان كينه نگهداری مكن .

آينه عيب را روبروی تو می گويد تو هم اينگونه باش واز غيبت بپرهيز .

1-دروغ گفتن

2-تهمت زدن

3-طعنه زدن

4-زخم زبان زدن

5-عيب جويی از ديگران

6-آبروريزی

7-دل شكستن

8-لعنت كردن مردم

  فلسفه ايمان به سرنوشت:

حكمت و فلسفه آن اين است كه نيرو ، استعداد و تواناييهاي انسان آزاد مي شود تا اين نظام و قوانين الهي را بشناسد و آن ها را درك كند . ايمان به قضا و قدر الهي ، موجب نشاط ، فعاليت و شادابي در زندگي مي گردد و انسان را به پروردگار كائنات و خالق هستي مرتبط مي سازد و مسائلي چون شجاعت ، شهامت، حق طلبي و برپايي فرايض و واجبات دين در درون اونضج گرفته و تقويت پيدا مي كند ايمان به قضا و قدر ، به انسان نشان مي دهد كه تمام موجودات هستي بر وفق مشيت و حكمتي عالي جريان دارد . پس اگر با ضرر و زياني رو به رو شود ناله و فرياد و بي تابي نمي كند و اگر موفقيت و خوشبختي عايد او گردد شادمان و ناسپاس نمي شود. وقتي كه انسان در هنگام شكست و ناكامي بي تابي نكند وهنگام خوشي و موفقيت ، بسيار شادمان و ناسپاس نگردد ؛ به انساني متعادل ، با شخصيت ، رشد يافته و مترقي تبديل مي شود و معني سخن پروردگار همين است كه مي فرمايد:

«مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ

نَبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ (*) لِكَيْ لَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا

تَفْرَحُوا بِمَا آَتَاكُمْ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ »    الحديد22-23  

« هيچ رخدادي در زمين به وقوع نمي پيوندد ، يا به شما دست نمي دهد ، مگر اينكه پيش از آفرينش زمين وخود شما ، در كتاب بزرگ و مهمي (به نام لوح محفوظ ، ثبت و ضبط ) بوده است ، و اين كار براي خدا آسان است * اين بدان خاطر است كه شما نه بر از دست دادن چيزي غم بخوريد كه از دستتان بدر رفته است ، و نه شادمان شويد بر آنچه خدا به دستتان رسانده است . خداوند هيچ شخص متكبر فخر فروشي را دوست نمي دارد. »

-        مثلث مقدّرات آفريدگار « مواهب ، مصائب ، مكاسب » :

هرگاه در پرتو آينه هاي كلام الله وروشنايي عقل وحسّ بشري جريان هاي جهان هستي مربوط به افراد نوع انسان را بررسي كنيم به اين نتيجه قطعي مي رسيم كه آن جريان ها فقط سه نوع هستند ، «مواهب ، مصائب ، مكاسب» ؛ زيرا بعد از يقين به اينكه جهان هستي مجموعه اي است از علت ها ومعلول ها و هيچ پديده اي بدون علّت خاص خود تحقق نمي نمايد ، پديده هايي را   مي بينيم كه علّت تحقق آن ها از دسترس انسان خارج است خواه موافق تمايلات انسان ها باشند كه آن ها را « مواهب » مي نامند وخواه مخالف تمايلات و طبيعت انسان ها كه در اين صورت آن را « مصائب، مصيبتها» مي گويند.    

اين دو جريان (مواهب و مصائب ) همانگونه كه عقل وحس ودرك بشري آن را غير اختياري مي شمارد ، آيات وحي خدا نيز آن ها را مقتصاي قدر قطعي واجتناب ناپذير به شمار مي آورد ودر باره ي بخش مواهب مي فرمايد:

« لِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ يَهَبُ لِمَنْ يَشَاءُ إِنَاثًا وَيَهَبُ لِمَنْ يَشَاءُ الذُّكُورَ *أَوْ يُزَوِّجُهُمْ ذُكْرَانًا وَإِنَاثًا وَيَجْعَلُ مَنْ يَشَاءُ عَقِيمًا إِنَّهُ عَلِيمٌ قَدِيرٌ »  شوري / 49-50

« مالكيت آسمان ها وزمين از آن خداست . هرچه بخواهد مي آفريند به هر كس بخواهد دختراني مي بخشد وبه هر كه بخواهد پسراني عطا مي كند . ويا اينكه هم پسر مي دهد وهم دختران . وخدا هر كه را بخواهد نازا مي كند . او بس آگاه و توانا ست»

 چند اصل قطعي در امر ايمان به قضا وقدر:

    اصل اوّل : علم خداوندبه اشياء مسبوق به وجود آن ها ست :

   « ... إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ»   مائده / 7

   « ... أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَأَنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ»  مائده /97

   « ... وَمَا تَحْمِلُ مِنْ أُنْثَى وَلَا تَضَعُ إِلَّا بِعِلْمِهِ وَمَا يُعَمَّرُ مِنْ مُعَمَّرٍ وَلَا يُنْقَصُ مِنْ عُمُرِهِ إِلَّا فِي كِتَابٍ إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ»  فاطر  / 11

« هيچ زني باردار نمي شود ووضع حمل نمي كند مگر كه خدا مي داند ( جنين او پسر يا دختر است ودر شكم مادر چه احوالي دارد وكي به دنيا مي آيد ) .هيچ شخص پيري عمر درازي بدو داده نمي شود ( وزنده نمي ماند وعمر زيادي نمي كند). وهيچ شخصي از عمرش كاسته نمي شود ( ومرگ زودرس گريبانگيرش نمي گردد)‌ مگر اينكه در كتاب (لوح المحفوظ) ثبت وضبط است. اين براي خدا ساده و آسان است »

ب-        قدر:

به معناي وقت وزمان مقدر شده براي چيزي وبه معناي مكان نيز آمده است.

« إِلَى قَدَرٍ مَعْلُومٍ» مرسلات /22

« تا زمان معين شده»

« ... فَسَالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِهَا... »  رعد /  17

« پس رودخانه ها به اندازه خود جاري گرديدند »

در اين دو آيه قدر به معناي زمان و مكان آمده است.

قدروقضا:

« قدر وقضا » دو واژه قرآني هستند، بنابراين لازم است ابتدا هر يك از آن ها را از نظر قرآن بفهميم سپس روشن كنيم كه از تركيب آنها چه معنايي بدست مي آيد :

أ‌-        قضا :

راغب اصفهاني در تعريف قضا مي گويد:« قضا يعني فصل امر، خواه قول باشد يا فعل وهر يك از امور قولي وفعلي بر دو وجهند:

نوشته ای كه در ادامه می خوانيد توضيحی است بسيار زيبا ومختصر درمورد شخصيت حضرت ابوبكر(رضی الله عنه)، كه در آيه چهل سوره توبه  خداوند متعال بدان اشاره فرموده است ،با قلم كاك فاروق فرساد (برای خواندن مقاله روی ادامه مطلب كليك كنيد)

روی ادامه مطلب کلیک کنید

همیشه با خود فکر می کردم فلسفه اذان ورازقرارگیری عبارات آن در کنارهم چیست؟تااینکه چندی پیش به نوشته ای بسیار زیبا از استاد ناصر سبحانی  برخورد کردم ودر آن استاد بسیار زیبا مفهوم اذن را تا حدبسیار زیادی برایم روشن کرد،ایشان دراین نوشته ابتدا خود را بسان انسان سرگشته ای می انگارد که درجستوی حقیقت وبرای رسیدن به آرامش به همه جا سر می زند اما گمشده خود را در هیچ کجا نمی یابد،تا اینکه خداوند به او لطف می نماید واورا از سرگشته گی نجات می دهد واو به وجود خدا پی میبرد وبه قول خود گمشده خودرا می یابد واین بار به این فکر فرو میرود که حال که خدارا یافته است چگونه با او به راز ونیاز بپردازد و چگونه درکنار اوبه آرامش برسد وخلاصه ازچه راهی به خدمت اوبشتابد؟ادمه را از زبان خود استاد بخوانیم:

"در این هنگام آواز جان فزایی به گوشم رسید.به افق نگاه کردم.روشنایی شفق مژده پایان شب سرنوشت را به من داد.آن آوازشیرین چون زمزمه مرغ سحر،دل هر صاحبدل را به خود مشغول می داشت.گویی که او در این مدت با من بوده واکنون با آگاهی به حال من می خواهدمرا به قافله سالارراه حقیقت بسپارد..."

برای دیدن ادامه بحث روی ادمه مطلب کلیک کنید.

آنچه درزیر می خوانید مقاله ای است در رابطه با سکولاریزم، نوشته شده توسط کاک احمد احمدیان از سقز که لطف نمودند و آن رادراختیارماقراردادند با تشکر فراوان از ایشان (برای دیدن مقاله روی ادامه مطلب کلیک کنید)

    بياييد ياد بگيريم‌كه:

چگونـه تشكـر كنيـم ؟

تشكر بايد از صميم قلب باشد.

تشكر را به صراحت و با لحن رسا بيان كنيد.

به هنگام تشكر، اسم طرف را بگوئيد.

به چشمان طرف مقابل نگاه كنيد.( اما خيره نشويد!)

هميشه به فكر قدرداني و تشكر از ديگران باشيد.

بطور غيرمنتظره از ديگران تشكر كنيد.

چگونـه انتقـاد كنيـم؟

انتقاد بايستي بطور كاملاً محرمانه و دور از چشم ديگران انجام شود.

پيش از بيان انتقاد، كلام محبت‌آميزي به زبان بياوريد.

از عمل انتقاد كنيد نه از عامل.

راه‌حلهاي معقول و عملي پيشنهاد كنيد.

همكاري ديگران را با خواهش جلب كنيد نه با دستور .

براي هر لحظه فقط يك انتقاد كافي است.

با لحن دوستانه انتقاد خود را پايان دهيد

چگـونه بحـث كنيـم؟

بگذاريد طرف مقابل موضع خود را كاملاً تشريح كند.

قبل از پاسخ دادن كمي تأمل كنيد.

اصرار نداشته باشيد صد درصد برنده شويد.

موضع خود را به آرامي و به دقت بيان كنيد.

        براي طرف راه فراربگذاريدبگوئيدشايداوبه همه حقايق دسترسي نداشته است .

راهي راپيشنهاد كنيد كه او بتواند خود را تبرئه كند.