"اللهُ اکبَر"....چه کلماتی پر معنی که چند بار پشت سر هم تکرار می شد.خدابزرگتر است.خدا کیست که از همه چیز بزگتر است؟همان ذات نامحدود،همان ذاتی که کمال،عین حقیقت اوست وآنچه که کمال مطلق می توان نامید ازآن اوست وتصور نقص دراومحال است.ذاتی که جهانیان در مسیرتکامل هر یک به اندازه ای در معرض تابش نورکمال او قرار می گیرند.برتری چنین ذاتی بر غیر خود کاملا آشکار است.

"أَشهدُ أَن لا إلهَ إلاالله"

چه جمله پورشوری که وظیفه انسان را دربرابرآن ذات روشن می کند.جمله ای همچون ابر بهاری که از آن باران آرامش بر سرزمین دلهافرومی ریزد،دلهایی که تاچندی پیش درکشمکش میان نیروهای دروغین،خسته وکوفته،نیمه جانی به در برده بودند.جمله ای که خاطر آشفته ومتفرق را جمع میکند.خدایا احساس می کنم که جویباری ازدریای رحمتت بسوی من روان شده وتودراین سحرگاه آنرابرانگیخته ای که برای تقویت وتاییدافکار من این نوای آسمانی را سر دهد.خدایا توکه این همه مهربانی،پس راه رسیدن به حقیقت را به من بنمای تا ازآن راه،به خدمت تو بشتابم.ناگاه کلمه ای شورانگیز شنیدم:

"أشهدُ أنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ الله"

او قاطعانه گواهی بزرگی می داد،آن طور قاطع که گویی مطلب را با چشم خود مشاهده کرده است.می گفت:محمد(ص)فرستاده خداست.از کلمه فرستاده یکّه ای خوردم. پروردگاراتوآرزوی مرا برآوردی.تو مهربان تر از آنی که من تصور کنم.تواز محض مرحمت خود برای راهنمایی من،یکی از بندگان خود را برگزیده وفرستاده ای.او کیست؟تاریخچه ذهنم را ورق زدم،اورا یافتم وسرگذشتش را برق آسا از نظر گذراندم،محمد(ص)پسر عبدالله.ازقبیله قریش متولد ودرمکه به پیامبری برگزیده شد.کسی که برای انجام ماموریت،میهن وهم میهنان خود را ترک کردوبه مدینه رفت ودرآن جاهم دار فانی را وداع گفت.آن دلبرعرب زاده گندم گون،آن نگار من که به مکتب نرفت وخط نیاموخت وبه غمزه مسئله آموز صد مدرس شد.

او فرستاده خداست.اوقافله سالار راه حقیقت است.کسی که خواب از دیدگان خودبرگرفت تا دستور آسمانی را از بارگاه ملکوت بگیرد وبه من رساند.آیین اوراه نجات است.اگر خواهی که به مقصود رسی بیا وآنچه اوآورد به کار بند.ولی قدم اول را باید ازکجا برداشت و پله اول کدام است؟شنیدم که می گفت:

حیَّ علیَ الصَّلاَه:

به سوی نماز بیایید.او داشت به پرسش من پاسخ می داد.نماز،دری به رستگاری از بندِ پرستشٍ معبودهای ناشایسته وپرواز به بارگاهِ احدیت.این بود که گفت:

حیَّ علیَ الفَلاَح:

به سوی رستگاری بیایید.رستگاری ازتوجه به غیر از آن کس که ازهمه بزرگتر است...وجز به سوی او نباید شتافت...